วัดพระธรรมกายในความทรงจำของฉัน(ตอนที่1)

วัดพระธรรมกายในความทรงจำของฉัน

วันแรกที่ไปวัดจำได้ว่าปลายปีพ.ศ.2529 ด้วยการไปขึ้นรถในมหาวิทยาลัยรามคำแหง เป็นรถสีขาวชื่อว่ารถนายเลิศ จากรามคำแหงมาวัดพระธรรมกายรู้สึกว่าไกลมาก ถนนที่เข้าวัดเต็มไปด้วยฝุ่นสีแดง ลงจากรถตัวจะเต็มไปด้วยฝุ่นสีแดง หัวแดง เมื่อลงจากรถจะเห็นความร่มรื่น พอเดินเข้าวัดจะมีเด็กแต่งชุดขาวมายืนต้อนรับและคำต้อนรับว่า "สวัสดีคะ-ครับ ยินดีต้อนรับสู่วัดพระธรรมกาย"

เมื่อเข้าไปภายในบริเวณวัด จะไม่พบโบสถ์หรือศาลาที่ปลูกสร้างด้วยวัสดุที่ดูแล้วเป็นอาคารถาวร เห็นมีแต่เต้นท์ยักษ์ ภายในเต้นท์จะเป็นที่รับประทานอาหาร อาหารเช้าจะเป็นข้าวใส่น้ำซุป  อาหารง่ายๆแต่อร่อย เมื่อรับประทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว ก็จะเดินไปที่อาคารปฏิบัติธรรม เรียกว่าอาคารก็ไม่ถูกนัก เพราะที่เห็นมันเป็น อาคารหลังใหญ่ที่มุงด้วยจาก ที่นี้เขาเรียกว่า "สภาธรรมกาย" จะมีพระมานำนั่งสมาธิ ตอนนั้นยังไม่รู้จักว่าใครเป็นเจ้าอาวาส เสร็จจากนั่งสมาธิช่วงเช้า ก็ถึงเวลารับประทานอาหารกลางวัน อาหารกลางวันเป็นข้าวราดแกงส้มมะละกอกับปลากระป๋อง

เสร็จจากรับประทานอาหารเพล ช่วงบ่ายจะเป็นการฟังเทศน์จากพระอาจารย์ ฟังเทศน์เสร็จ จะมีเจ้าหน้าที่เตรียมผ้าเอาไว้ให้เช็ดเสื่อ การเช็ดก็แปลกจากที่บ้านเรา ที่บ้านจะเช็ดเฉพาะด้านที่ใช้งาน แต่ที่วัดจะสอนให้เช็ดทั้งสองด้าน เช็ดเปียกแล้วต้องตามด้วยผ้าแห้งเพื่อป้องกันการขึ้นรา เมื่อเก็บเสื่อเสร็จ ก็กวาดถูสภาที่นี้การกวาดจะไม่เหมือนที่เคยเห็นมา เขาจะจับไม่กวาดกันทั้งสองมือ ตอนแรกที่เห็น ตั้งคำถามในใจว่า "ทำไมเขาจับไม่กวาดทั้งสองมือแล้วจะกวาดยังไง" เมื่อเห็นเขากวาดจึงรู้ว่ากวาดทั้งสองมือ การกวาดก็สลับกันกวาด กวาดด้วยมือขาวแล้วตามด้วยมือซ้าย กวาดเสร็จก็จะถูพื้น วิธีการถูพื้น ทุกคนจะยืนเป็นแถวคนแรกถูไปก่อนคนที่สองจะเดินตาม แล้วคนต่อไปจะเดินตามกันไปเป็นลำดับ

กวาดถูเสร็จทุกคนจึงจะได้ขึ้นรถกลับบ้าน การฝึกแบบนี้มารู้เหตุผลในภายหลังว่า เพื่อให้ทุกคนทำหน้าที่เป็นเจ้าของวัด